татар һәм урыс телләрендә.
Ләкин боларның дус, тату булуларына Иблиснең бик ачуы килгән. Шуннан үзенең бер оста шайтанына аларны ничек кенә булса да ызгыштырып дошман итәргә кушкан. Шайтан боларның артларыннан йөреп, бик күп хәйләләр корып караса да, ызгыштыру түгел, араларына чебен дә кертә алмаган. Аларны берничек тә алдый алмавы турында кайтып сөйләгәч, Иблис:
— Әгәр аларны алдап ызгыштыра алмасаң, сине моңарчы бер шайтанга да бирелмәгән каты җәзага тартам,— дигән.
( Дәвамы... )
— Улым, менә бер кунак алып кайттым, су эчерт, ашат, тәрбиялә, ияләнеп бездә калса, ул сиңа бер дус булыр,— дигән. ( Дәвамы... )
- Беребез утызда, икенчебез егерме биш яшькә җитте, өченчебез дә егет булып җитте, хатын алмыйча картаябыз, бу турыда әти белән сөйләшергә вакыт,—дигәннәр алар.( Дәвамын укырга... )
(Телефоннан сөйләнгән әкият)
Болай да карт Ада түти бөтенләй олыгаеп киткәч картлар йортына күченеп килде. Аны бәләкәй генә бер бүлмәгә урнаштырдылар. Бүлмәдә өч карават бар иде. Икесендә Ада түтинең үзе шикелле үк тәмам бөрешкән ике карчык йоклый икән. Өченче караватны Ада түтигә бирделәр. Тәрәзә янындагы кәнәфи бер күрүдә әбинең күңеленә хуш килде. Ул печенье алып ваклады да тәрәзә төбенә сипте.
( Дәвамы ... )Борын заманда бер шәһәрдә бер фәкыйрь кеше яшәгән. Үзе бик оста скрипкачы булган. Скрипканы үзе ясаган, үзе уйнаган. Аның Гыйзшәрип исемле улы булган. Әтисе аны да скрипкачы иткән. Гыйзшәрипнең әнисе белән сеңелесе дә булган. Көннәрдән беркөнне аларның әтиләре каты авырып үлеп киткән.
( Дәвамын укырга... )Менә аны тагын бер бай очраткан.
— Мине алдарга көчең җитәме? Җитсә, алда! — дигән бай.
— Алдар идем дә, алдар капчыгым өйдә калган, атыңны бир, капчыкны алып килим,— дигән ул.
— Бар, бар,— дигән бай.
— Ә син монда, юл чатында утырып көтеп тор! — дип, байның атына утырган да китеп барган Алдар.
( Дәвамын укырга... )
Борын заманда Себердә бер бик фәкыйрь көтүче карт яшәгән. Аның карчыгы үлгән. Ул үзеңең бердәнбер кызы белән калган. Карт сарык көтүе көткән, ә кызы соранып йөргән.
Беркөнне бу көтүче карт кайгыга төшеп кайткан. Әтисенең уйга калып, күңелсез генә утыруын күргәч, кыз аннан:— Әти, сиңа ни булды, нигә бик борчыласың? — дип сораган.
— И-и, кызым, кайгым бик зур,— дигән карт,— патша хәзрәтләре уйнапмы, чынлапмы миңа өч сорау җибәргән. Билгеләнгән вакытка килеп, шуларга җавап бирмәсә, асып куярга кушам, дип әйткән.
— Яле, әти, әйтеп кара, патша сиңа нинди сораулар биргән икән? — дигән кыз.
Карт:
— Патша, дөньяда нәрсә татлы, дип, аннары, дөньяда нәрсә каты дип, ә өченчесендә, дөньяда нәрсә ачы, дип сораган,— дигән.
Сорауларны тыңлагач, кыз:
- Әти, кайгырма, китәр алдыннан барысын да әйтеп бирермен,— дигән.
Сарайга китәр вакыт җиткәч, әтисе белән киңәшеп, кыз әлеге патшаның беренче соравына — дөньяда иң татлы нәрсә бала, дип, икенчесенә - иң каты нәрсә җир сукалау, дип, өченче соравына — дөнъда иң ачы нәрсә — хатыннарның тулгагы, дип җавап бирергә кушкан.( Дәвамын укырга... )


